माझ्या सर्वाधिक आवडत्या गाण्यांपैकी हे एक गाणं. कविता अणि चाल ह्या अश्या काही एकरूप झाल्या आहेत की आपण नेमक कश्यानी धुंद होतो, तेच कळेनासं होत.
ती गेली तेव्हा रिमझिम, पाउस निनादत होता
मेघांत अडकली किरणे, हा सूर्य सोडवित होता
ती आई होती म्हणुनी, घन व्याकुळ मी ही रडलो
त्या वेळी वारा सावध, पचोळा उडवित होता
अंगणात गमले मजला, संपले बालपण माझे
खिडकीवर धुरकट तेव्हा, कंदील एकटा होता
